DenizSeckin

Kendine Çıkamayan Bir Yok(ol)uş ...

Wed, 07 Jan 2009 18:26:00 +0200

Yılmaz erdoğan diyor :
' Her şey yapılabilir bir beyaz kağıtla '
kulağımda bu ton başlıyorum yazmaya , içimi akıtmaya ..

**
Evet , evet..
Yürüyorum yalnız başıma yollarda..
Birini arar gibi .. Kimi ?
..
Mutluluk ?
Evet, evet ..
Kaybettiğim mutluluk ,
Bulabilir miyim seni ?

..Söyler misin bana ?
Seni ne zaman kaybettim ben ?
Yanlış soru ! ...
Seni ne zaman buldum ki ben ?
Evet , evet ..
Hatırlar gibiyim :
Tatlı bir gülümseme ..
İşte sen ordaydın di mi ?
Ne kadar da çok olmuş ..
Evet , evet ..
Hatırlıyorum.
Ne de tatlıydın sen öyle ..

Yeniden bulabilir miyim seni ?
Tanıyabilir / tadabilir miyim acaba ?

Tek umudum bu..

Bir dk yaa,
Umut mu?
O da ne ola?

Derler -umudunu kaybeden, ölüme mahkumdur- diye..
Bakar mısın sen bana ?
Ben umudu unutalı çok oluyor ..

Nasıl geldim ben bu hale ?
Noldu bana ?
Böyle değildim eskiden ben .

Bir Avuç Sensizlik

Tue, 23 Dec 2008 19:27:00 +0200

Mrb canım, saatlerden kaç aldırmayalı epey oldu, kimine göre sıcak ama bence ölüm soğukluğunu içine sindirmiş odamda cebelleşiyorum yine kendimle. Duvarlarla konuşuyorum, onlara seni anlatıyorum, hayallere dağılıyorum, yanımda olmayan senle yolculuğa çıkıyorum.... Uyku mu, yatakta bitip bilemeyen dönüşlerimden ve çıldırımlarımdan fırsat buldukça uyumaya çalışıyorum. Biliyorum zamansız çıktım karşına. Sana hiç inanmadım beni sevmediğini söylerken benden hala bi şeyler taşıyorsun yüreğinde, kendine bile bunu haykırıp kabul etmeye çalıştığını da biliyorum. Seni benden ayıran kadere inat direniyorum, bu direniş nereye gider bilmiyorum ama duvarlarım su geçirmeye başladı. Senin tabirinle kendi kabuğuma çekildim kimseyi yaklaştırmıyorum yanıma sen olmadıktan sonra neyleyim... Sana kızgın değilim, senin halini de anlıyorum, her ne kadar kendime uygulayamasam da farkettim ki herşey hayata nereden baktığınla alakalı, diyeceksin ki o zaman sen neden bunalımlardasın ! Benim iki gözüm sensin de ondan, baktığım her yüzde her nesnede seni görüyorum. Hayır ölmüyorum istemesem de kalp atıyor buna engel olamıyorum. Acıdan kimse ölmüyormuş. Sadece yaşam benim için anlamsız geliyor, kısa süreli de olsa seni görmek isterdim, hep karşına çıktığımda koşup boynuma sarılmanın hayalini kurdum gerçekleşmeyecek olsa da hayali bile güzeldi. Hayat devam ediyor senden önce olduğu gibi b...dan. Şu an güçlü olup karşına çıkmak isterdim ama kafamda binlerce soruyla kendime hesap veremezken her gün küfrederek kalkıyorken bu uyuyamadığım lanet tabuttan, seni sürükleyemem kendi boranlarıma. Beni merak etme elimden geldiğince iyi olmaya çalışıyorum, .. ( devamı )

Kimsesizliğim adına..

Tue, 23 Dec 2008 19:23:00 +0200

Sessiz bir eylül akşamı geçiyor içimden..
Ve kimsesiz..
Çırpınıyor içimde sancılarım,
Ağrıyor kendinden büyük yük taşıyan omuzlarım..
Ve yoruldum..
Sürüklendim bir rüzgara,savruluyorum çıkmazlara..
İstemesemde akıyor bir damla gözlerimden..
Ve yanaklarımdan dudaklarıma bir aşkın hikayesini anlatırcasına süzülüyor..
Bir hayale sarıldım yine..
Cenneti anımsatıyor kokusu..
Yakıyor sıcaklığı ve titretiyor yüreğimi bakışları..
Bir damla daha damlıyor gözlerimden..
Bu defa kimsesizliğim adına..
Üşüyorum bir başımalığımla sahil kıyısında..

04:32
Geçmişte;Datçada bir sabaha ve dalgalara karşı..
(ve geçti..).. ( devamı )

benim hiç-senim-olmadıki

Wed, 10 Dec 2008 14:00:00 +0200

Varlığınla yokluğun arasında kalmayacağım artık, sadece olmayacaksın. Sensiz kalma ihtimali olmayacak aleyhine kurulmuş cümlelerimin sonunda. Belki birkaç satır arasında unutulacaksın bir müddet sonra. İçimden olmayacak, boş bir kağıdın gölgesine sığınmayacak sana sitemlerim.

Hani hep kızardın ya "Konuş konuş konuş" derdin, haykırabilir miyim şimdi korkaklığını. Bıraktığın bu mavi düşleriyle avunan yalnızlığı, artık sahiplenilmeyecek olmanın burukluğunu yaşarken, haykırabilir miyim dersin, susar mıyım, gülüp geçer miyim yoksa !?

Aslında alıştırmalıyım kendimi hiç dönmeyecekmişsin, dönülmeyecek bir yerdeymişsin gibi farzetmeli, unutmalı. Seni hiç tanımamış gibi yaşamımı sürdürmeliyim. Var olduğum her yer aşk(ın) şehri olmalı artık, yeniden sevmenin, sevilebilmenin yeri her yer, zamanı yaşanan ve gelecek tüm zamanlar olmalı benim için.

Evet, sayfalardan koparıp bir bir savurmalıyım seni yaşanmış tüm zamanlara, uzaklaşan her adımımla hapsetmeliyim bu anılar sokağına. Kopan takvim yaprakları sensiz geçen günleri saymamalı, bende yokluğunun güncesini tutmayı artık bırakmalıyım. Her yeni güne seni getirmedi diye isyan etmemeliyim. Kabullenebilmeli, hazmedebilmeli, aldırmamalı hatta sana hak verebilmeliyim. Bu satırlarla büyümeye başlamalıyım, sırf seni ve çocuklaşan bir aşkı kolayca unutabilmek için.

Zira yoksun. Sanki benim hiç senim olmamış, sanki bizi hiç yaşamamışız, s.. ( devamı )

Bu sana son mektubum...

Sat, 06 Dec 2008 20:24:00 +0200

Biliyorum, bu vazgeçiş için sana kızmaya hakkım yok, bu son en başından zaten belliydi. Sana sitemlerle dolu satırlar yazmayacağım, çünkü aşk bu değil, aşk yaşatılır, aşk alkışlanır, senin elinden kaçırdığın ve benim başkasında yakaladığım aşka herşeye rağmen pişmanlıkla ve utanarak alkış tutmuyorum.

Sana yalanım hiç olmadı, bunun için seni inandırmaya çalışmayacağım, keşke seni yalan bir aşkla sevseydim, belki böylesine sızın kalmazdı içimde, bana değilde aşkıma söylediğin sözler çok ağır geldi ama yinede teşekkürler; hayatta hiçkimsenin bu denli sevilmeyi haketmediğini öğrendim sayende.

Kaç kez kimlik değiştirdim ben bu aşk için biliyormusun; birgün ardına bakmadan gidarek unuttuğun oldum, birgün geldi hiçbirşey olmamış, sanki hiç unutmamış gibi tozlu raflardan çıkartıp tekrar hatırladığın oldum, belki bir an sevdiğin, sırf sevdiğin için değil değişmezim olduğun için, herşeye göz yumarak, sanki yalnız benimmişsin gibi sevip imkansızın oldum, gururu atıp bir kenara seni bir defa görebilmek adına gurursuzun oldum, kimi gün kimi gece aklına düşüp sızlayan vicdanın oldum, tamda herşey bitti artık bu son dediğim zamanlarda kendini yeniden hatırlatmak zorunda olduğun hissin oldum, sonra yine unuttuğun, sonra yine hatırladığın ve daha neler neler...

Şimdi son defa unutulmak varsa bu yazgıda, unut yine ve eğer bir gün tekrar hatırlarda kendini hatırlatmak gereği duyarsan arama beni, çünkü artık beni unuttuğun köşelerde bulamayacaksın, bana söylediğin o ihtişam kelimelerinin hiçbir önemi yok artık bende. Unutmam desende unutacaksın biliyorum, belkide unuttun bile çoktan..

Hayret.. ( devamı )

cocuklarımız..

Sat, 06 Dec 2008 20:06:00 +0200

Bebeklerin ulusu yoktur, masumdur onlar, günahsızdır. Onları kürt, türk, Laz, Cerkes diye ayıramazsınız.

Siz hiç farklı bir dilde ağlayan bebek gördünüz mü?

Birer melektir onlar, dini, dili, ırkı olmayan birer melek.. Biraz büyüyüpte çocuk olduklarında başlar değişim. Kimi doğustan şanslıdır, kimi doğuştan bahtsız..

kimi el üstünde tutulur, şımartılır, çok çeşitli yemeklerini yer ,kiminin yüzüne bakılmaz, ilgilenilmez. Bir soğan ve bir tas çorbadan başka yiyecek bulamaz.

Kimileri kuş tüyü yataklarında yatıp kolajlerde okurken, kimileri taş sedirlerde yatıp, elektriği ve suyu olmayan köylerinde bir vekil öğretmen bekler gözlerini yatırıp tozlu, taşlı yollara...

İşte burasıdır insanlığın kırılma noktası.. İşte burasıdır değişimin evrimini tamamlamaya başladığı an. Dil, din ve ırkın kendisini hissettirmeye başladığı melun zaman...

Şimdi söylermisiniz?

Bu cocuklar kimin? Kürt olduğu için sizin mi, yoksa Türk olduğu için bizim mi?

O çocuk doğduğunda kürtçemi ağlıyordu, ya bizim ki? Bizim çocuk Türkçe mi ağlamıştı?

Peki... Siz.. ( devamı )

Adım Aşk'Tır Benim

Tue, 22 Jul 2008 15:56:00 +0300

Merhaba, Yine Ben Aşk!

Hani en son geldiğimde senden çok şey götüren, sende çok derin yaralar bırakan, ama o yüce olgunluğumdan sana aşılayan ben geldim. Kovma beni! Bana sahip çık, gerçi hoş ne yaparsan yap ben yine de senin ruhuna bürüneceğim, senin yüreğinle besleneceğim. Ne yapayım elimde değil ben de tanrı kulu sayılırım. Yaratılışımdan ötürü bunu yapmak zorundayım. Yaşamam için güzel ve görkemli görünüp tatlı duygular aşılamam için senin yüreğini tatmam gerek. Yoksa AŞK diye bir varlık artık yok olur, yok olmamam lazım.

Bahar gibi güzelim, bahar gibi tazeyim her gelişimde. Bu yüzdendir gelmek için hep baharı, gitmek için Kasım`ı seçişim. Sen beni doyurdun, başka kalplere uğramam, başka ruhlara bürünmem lazım, İŞTE BU YÜZDENDİR GİDİŞİM! Ama gidişime üzülme! Çünkü aslında ben giderken sana çok miras bırakıyorum. Sana yüce olgunluğumdan bırakıyorum. Olgunluk nedir? diye sorma sakın. Çünkü bir insan olgun oldukça öğrenir yaşamayı elindekilere değer vermeyi! Umud etmeyi öğrenir insan olgunlaştıkça. Ve aşka değer vermeyi!

Unutma gitmeyi ben seçmedim! Beni yıpratan GİDİŞİMİ HAZIRLAYAN SEN OLDUN HER SEFERİNDE. Benim değerimi bilmedin, bana kötü davrandın. İşte bu çark bu yüzden böyle dönmeye başladı. Benim diriliğimi yitirmemem için hep güzel büyülü kalabilmem için bana nazik davranman gerekiyor, incitmemen, beni zehirlememen gerekiyor. Yoksa diğer insanlara nasıl aşılarım kendimi? Nasıl paha biçilmez anlar yaşatırım? Yoksa bana aşıladığın zehirden aşılarım ben de diğer insanlara. Benim saf kalmam gerekiy.. ( devamı )

sustum..

Tue, 22 Jul 2008 15:10:00 +0300

sustum..siz sebebini bilmeseniz de olur...konuştuğum zamanlarda da tanırdım ben sizi...

"Bir ben vardı içimde çok sevdiğim
Kaçtım kendimden çok uzaklara
Baka kaldım ardından umarsızım..!
Yakmış başımı düşmüş uzaklara.."

oysa söyleyeceğim ne çok şey vardı hayata dair..daha çok gülecektim,daha çok sevinecektim ve mutluluk olacaktı gözyaşı sebebim ama sustum..sebebini sormayın,siz çok iyi bilirsiniz..

sustum..kanayan yaralarıma tuz bastım yani...sızladı tenim..o kadar çok yandı ki canım..ama siz bilmezsiniz..sizin kanayan yaralarınınz olmadı hiç,kanattıklarınız oldu hep..tuz bastıklarınız değil,bastırdıklarınız..bu yüzden yanmadı canınız sizin..can yakmaktan fırsat kalmadı...

"Başka bir denizde yüzüyorum artık
Derinlere dalmaktan korkuyorum!
Herşeyi olduğu gibi kabullendim
Neden incittiniz diye sormuyorum.."

evet sustum..acılarımı anlatmamak için..!!bilmeyin ne denli ağır yaralarım,kaybettiğim kan ne denli çok görmeyin..!
sustum konuşmuyorum..zehirdir kelimelerim duymayın!!öyle kolay değildir beni dinlemek..can yakarım konuşursam,kanatırım,kapatılamaz yaralar açarım..ısrar etmeyin....ben yine sizin için sustum..anlayamazsınız..

nefret değil suskunluğum..kin asla değil..ben o kadar basit duygular beslemedim hiç..!sustum..size sustum,kendi içime kan kustum..yoruldum..gidiyorum..

"Taş duvarlar ördünüz
Beni kime döndürdünüz..!
İçimde yanardınız
Nihayet söndürdünüz.." .. ( devamı )

[Kar]anlık hüzünler!

Tue, 22 Jul 2008 15:08:00 +0300

Hayatın oynadığı oyunların içinde, bir ebe olarak sallanma sırası bana geldiğinde, büyümüştüm ve büyü bozulmuştu.

Dahası, hava bulutluydu ve ben tanıdığım en yağmur yüklü buluttum. İnceden inceye hüzün yağıyordu yüreğimden.

Bildik tüm insanlar yabancı, hoşuma giden tüm tatlar tadını yitirmiş, tanıdık tüm sesler sessizdi. Sevdiğim tüm şarkıların sözlerini unutmuştum. Çiçekler kokmaz, renkler görülmezdi. Tebessüm ise, yırtık bir fotoğraftaki dudakların yanaklara doğru gerilmesinden ibaretti.

Belki de her şey olması gerektiği gibiydi ve yabancılaşan bendim.

Dedim ya, büyümüştüm ve büyü bozulmuştu.

En sesli harflerle lanet okumak istedim kendimden yitirilişime sebep olan anlarıma. Anlar aldırmaksızın düşünce ve duygularıma eskiyordu. Anlamsız kalacaktı bu yüzden en sesli seslerin bile dile gelmesi.

Sustum.

O sessizlikte, salıncağın zincirlerine dokunan bir el arzuladı en çok içim.

Gecenin koyu ve ürkek tonlarına rağmen, yine de hayata tutunabilirdim zincirlere uzanan elle.

Belki tüm hüzünleri savururdum bir el salıncağın zincirlerinden tutup savursa salıncağı, sallasa beni.

Öyle ya...

Ebe bendim!

Sallanma sırası bana geldiğinde tüm insanlar gitmiş, parkın lambaları bile küsmüş, bir tek karanlık bana eşlik etmişti.

Bu yüzden ben de karanlığa sahip çıkmaya karar verdim.

Ben hüzünleri [d]ağladım,
[Kar]anlık beni [d]ağladı.

Öylece eskidim gittim...

Sabah olduğunda birileri mutlaka katılırdı an[ı]larıma. Lakin cenazelerin ardından ağlamak da boştur, yaşarken sarılmadıkta.. ( devamı )

Hiç...lerinde bir günü olmalı.

Wed, 16 Jul 2008 15:28:00 +0300

Hiç baba olmamışların da bir günü olmalı; senede değilse bile, ömürlerinde bir günü.

Hiç anne olmamışların, hiç sevgili olmamışların, hiç çocuk olmadan büyümüşlerin de bir günü olmalı hayatlarında.

Öyle hatırlatır gibi değil, imalardan, yanlış anlamalardan, başa kakmalardan uzak bir gün… Bir tür özlem giderme, bir tür “şimdi bana kaybolan yıllarımı verseler” şeklinde…

Etrafı bayram ederken bayram edemeyenlerin, bayram nedir tatmamış olanların da bayramı olmalı. Bir gün değilse bile, ömürde bir saat…

Kolonya dökmeli, yorgun ellerine. şeker tutmalı, ağız tadıyla yiyecekleri. Sohbet etmeli havadan ve sudan. Hatrını sormalı içten ve “iyi değilim” cevabına dair bir şeyler yapmayı baştan kabullenerek.

Hiç başı okşanmamışların, hiç güzel söz duymamış olanların, bir tane kır çiçeği bile olsa hediye alınmamışların da bir günü olmalı; en azından bir günü.

Başlarını okşamak, güzel sözler etmek, çiçekler vermek; belki umuda, duaya, tevekküle dair sözler etmek ve nihayetinde görevini yapmış olmanın rahatlığıyla değil, gözü arkada kalarak ayrılmak…

Belki sadece selam verip, sokakta ayaküstü hayattan, sıradan konulardan, incir çekirdeğini doldurmayacağı sanılan mevzulardan konuşurken, araya bir parça umut, bir parça inanç, bir parça teselli bırakmak.

Hiç sevilmemişlerin, hiç özlenmemişlerin, hiç aranıp sorulma.. ( devamı )